De Stationsstraat ontstond als hoofdas van de stationswijk na het dempen van de stadsvestingen vanaf 1959, deels op Oudenaards grondgebied, deels op grondgebied Bevere. Het werd wellicht samen met het Tacambaroplein bedacht. Het is een rechtlijnige verbindingsstraat buiten het oude stadscentrum, tussen de in 1857 aangelegde spoorlijn Gent-Saint-Ghislain en het Tacambaroplein. Het Tacambaroplein zelf kwam in 1869 klaar. De bestrating van de Stationsstraat met kasseien bleef nog tot 1889 uit. Voorheen was het een weg die de reizigers door modder en moeras alsook door weiden en landerijen naar het station leidde.
Nu stelt de oriëntatie van deze straat problemen, die ook de lokalisatie van het stationsgebouw betreffen. Immers blijkt dat gebouw – nl. het tweede station, dat van 1866 dateerde – niet in de as van de Stationsstraat lag maar iets meer ten noorden ervan. Het is dan ook niet gekend waarom de straat een dergelijke richting kreeg en op wat zij toen eigenlijk uitmondde. Men zou kunnen veronderstellen dat zij op het eerste station gericht was (in dergelijk geval stond het op dezelfde plaats als het huidige station) of dat de ligging van het huidig station, reeds lang voorheen beslist was geweest. De vraag stelt zich of de Walburgatoren bij de aanleg van zowel Tacambaroplein als stationsgebouw een beslissende rol gespeeld heeft. De Stationsstraat is immers kaarsrecht op de Walburgatoren gericht zodat tussen station en kerk een opvallende relatie bestaat, met in het midden in dezelfde as, het standbeeld van W. Geefs dat daarbij nog eens in het midden van het plein staat. |
